Astronautyka (kosmonautyka) to zespół dziedzin nauk ścisłych, technicznych, biologiczno-medycznych oraz humanistycznych, które zajmują się lotami (gr. nautike ‘żegluga') poza atmosferę Ziemi i poznawaniem przestrzeni kosmicznej oraz znajdujących się w niej obiektów. .gif)
Astronautyka obejmuje poznawanie oraz analizowanie warunków i zjawisk towarzyszących lotom statków kosmicznych, tworzenie możliwości technicznych ich realizacji oraz badanie oddziaływań warunków lotu na psychofizyczny stan astronautów i możliwość ich adaptacji do tych warunków. W rozwiązywaniu zagadnień z zakresu astronautyki korzysta się z osiągnięć wielu gałęzi nauki (aerodynamiki, magnetohydrodynamiki, aeronomii, astrofizyki, planetologii, techniki rakietowej i innych). Badania naukowe nad realizacją lotów kosmicznych stały się możliwe dopiero wtedy, gdy uświadomiono sobie konieczność pokonania siły ciężkości przez nadanie statkowi kosmicznemu odpowiedniej prędkości, zapewnienia bezpiecznego powrotu człowieka z lotu kosmicznego przez atmosferę Ziemi oraz stworzenia człowiekowi odpowiednich warunków biologicznych podczas lotu. 
Ideę rakiety wielostopniowej pierwszy przedstawił (1650) polski artylerzysta K. Siemienowicz. Teoretyczne podstawy astronautyki zostały stworzone w 1 połowie XX w. przez K. Ciolkowskiego, który opracował teorię ruchu rakiet oraz przewidział możliwość realizacji sztucznego satelity Ziemi. Fundamentalny wkład w rozwój astronautyki wnieśli ponadto: R. Goddard, W. Hohmann, H. Oberth. Pierwsza rakieta jednostopniowa dużych rozmiarów została zbudowana w czasie II wojny światowej w Niemczech pod kierunkiem W. von Brauna (pierwszy start 1942). Po II wojnie swiatowej nastąpił szybki rozwój techniki rakietowej. Rozwój elektroniki umożliwił dalszy postęp w technice sterowania rakietami. stało się też możliwe rozpoczęcie prac nad fizjologią aspektami lotów kosmicznych z udziałem człowieka.
[wstecz]
