Heliofizyka to dział astronomii obejmujący obserwacyjne i teoretycznie badanie Słońca. 
Przyczyną wyodrębnienia heliofizyki jest odmienność warunków, w jakich dokonuje sie obserwacji Słońca, w porównaniu z innymi gwiazdami - duża jasność powierzchniowa Słońca umożliwia uzyskanie znacznych powiększeń małych fragmentów tarczy Słońca i badanie ich struktury oraz otrzymywanie widma promieniowania słonecznego o dużej dyspersji. Aby osiągnąć duże powiększenia stosuje się w heliofizyce teleskopy o długich ogniskowych, zazwyczaj nieruchome, których obiektywy (w celu uniknięcia szkodliwego wpływu turbulencji powietrza) są umieszczane wysoko (kilkanaście lub kilkadziesiąt m) nad ziemią- są to tzw. teleskopy wieąowe. Światło Słońca kieruje się do nich celostatami. 
Używając spektroheliografów bada się rozmieszczenie w atmosferze Słońca gazów, powodujących emisję lub absorpcję promieniowania odpowiadającego poszczególnym liniom widmowym, za pomocą zaś magnetografów - pole magnetyczne Słońca. Do obserwacji chromosfery i korony używa się koronografów. Bogatym źródłem informacji o Słońcu są obserwacje spoza atmosfery Ziemi. Badania teoretyczne heliofizyki koncentrują się głównie na zagadnieniach budowy zewnętrznych warstw Słońca oraz zjawiskach w nich zachodzących. Badania te mają ścisły związek zarówno z astrofizycznych badaniami budowy wnetrz gwiazd i ich atmosfer, jak i z badaniami geofizycznymi odnoszącymi się do oddziaływań Słońca i ośrdka międzyplanetarnego na Ziemię, jej magnetosferę i atmosferę.
[wstecz]
