Jowisz jest największą, piatą według oddalenia od Słońca planetą Układu Słonecznego, znana w starożytności. Okres obiegu dokoła Słońca 11 lat 315 dni, promień równikowy planety 71 400 km, masa 1,90 · 1027 kg, przyspieszenie na powierzchni 24,98 m/s2. Obrót planety jest niejednorodny, szybszy na równiku (okres 9 h 51 m ), wolniejszy w okolicach biegunów (9 h 56 m ), co oznacza, że widoczna jest jedynie atmosfera planety. Temperatura strony zwróconej do Słońca ok. 140–150 K. Maksymalna jasność -2. Jowisz ma rozległą, nieprzezroczystą atmosferę, złożoną głównie z wodoru dwuatomowego (ok. 90%) i helu (ok. 10%). Zawiera także pewną ilość metanu i amoniaku. Są w niej widoczne układające się równolegle do równika ciemne smugi i plamy zmieniające swój ksztalt. Charakterystyczna dla Jowisza jest duża, tzw. czerwona plama położona w okolicach równika - jest to gigantyczny, stacjonarny cyklon. Jowisz jest jednym z najsilniejszych radioźródeł nieba. Energie elektronów w pasach radiacji wokół Jowisza są średnio 1000 razy większe niż wokól Ziemi -
- oceniona stąd indukcja pola magnetycznego wynosi 0,0004 T (10 razy większa niż pola ziemskiego). Miedzy ok. 121 tys. i 128 tys. km oraz ok. 128 tys. i 144 tys. km od środka Jowisza rozciagają się 2 pierścienie, podobne do pierścieni Saturna, lecz znacznie słabsze. Jowisz ma 16 satelitów. Odkrycie w 1610 przez Galileusza pierwszych 4 satelitów Jowisza miało doniosłe znaczenie dla rozwoju teorii heliocentrycznej, gdyż ich ruch wokół Jowisza stanowił model ruchu planet wokół Słońca. O. Römer - na podstawie obserwacji zaśmień satelitów Jowisza - pierwszy odkrył (1676), że prędkość światła jest skończona.

[wstecz]